Whaaa, weer zo veel gedaan na de laatste keer... Niet normaal.
In Salta aangekomen na een volgens mij weer een rond de achttien urige busrit vanaf La Cumbre, stond er alweer een hele horde ´hostelproppers´ op ons te wachten. Mooi, want het was al laat en reserveren voor een hostel doen we eigenlijk nooit (pure gemakszucht) en het bevalt ons nog steeds prima. Met de beste aanbieder, Hostel Del Centro, mee gegaan (tv, gratis Internet, eigen badkamer, beste ligging, twee keer per week BBQ én het goedkoopst) en het personeel was ook nog heel eens aardig.
Salta is écht een hele mooie stad en heel anders weer dan de rest van Argentinië. Veel folklore in Gaucho style en daarom ook meteen maar een afspraak gemaakt om op een enstancia te gaan paardrijden. Na advies (thanx Maaike!) bij Enrique een afspraak gemaakt voor een hele dag. De gids verteld dat ik al enige ervaring had en kreeg waar ik op hoopte en dat was een wat feller paard. Voor Eddie was het de tweede keer dus hij kreeg een lekker makke.
Op de gaucho manier geleerd om te rijden en vervolgens heerlijk door alle velden gecrosst. Zelfs nog met de gids geruild voor een nóg feller paard en wedstrijdjes gedaan, maar dat mocht ik niet aan Enrique de eigenaar vertellen, helemaal top dus! Ook Eddie zelfs nog in galop geweest. Tussendoor een toplunch met weer heerlijk veel vlees, salades, veel wijn en een goed spaans gesprek.
Alsof een dag paardrijden niet genoeg spierpijn had veroorzaakt, hadden we de volgende dag meteen ook nog maar een dag raften en een canopy tour geboekt, lekker slim.
Raften was iets minder heftig dan verwacht, canopy (met zo´n kabel op 120 meter hoog en 600 meter lang van de ene berg naar de andere berg, tot je beneden bent) was vet.
Wel honderdduizend mosquitos, heb er zelfs nu (twee weken later) nog last van.
Verder nog de trap met de 1070 treden opgerend tot 100 treden, want daarna waren we al kapot en verder gelopen. En nog een dagtourtje met 2 anderen langs drie dorpjes en DE zevenkleurige berg.
Uiteindelijk hadden we het zo erg naar onze zin in het hostel dat we er maar liefst twee weken zijn gebleven. De eigenaar komt uit Londen en met de rest van het personeel en zijn familie konden we het ook goed vinden. Leren poker spelen en voor het eerst Fernet Branca gedronken en coca bladeren gekauwd (is geen drugs hoor pap en mam), is een soort bezigheid als koffie en thee drinken, maar smaakt naar thee. Iedereen doet dat hier ´s avonds, je wordt er iets wakkerder van.
Het voelde er echt een beetje als thuis...
Laatste dag heeft Eddie weer in stijl afgesloten door voor iedereen te koken en dat was weer als vanouds heerlijk.
Na het afscheid in Salta met de bus 7 uur naar de grens met Bolivia gereisd naar La Quiaca en vanaf daar lopend de grens over. Heel erg koud daar en veel wind. Is wel te zien op de foto´s. Na de grens nog een kilometer moeten lopen naar het treinstation in Villazon, nog 2 uur moeten wachten en vanaf daar ongeveer nog 10 uur met de trein naar Uyuni. Daar kwamen we om 1 uur ´s nachts aan. Gelukkig hostelletje gevonden die ook tours door de woestijn aanbood, wat we al van plan waren om te doen. Na een koude nacht vroeg door naar de zoutvlaktes. Met 4 anderen 3 dagen in een jeep. Twee japanners, twee zweden en wij. Hoogte 3000 tot 5000 meter. En dat is mijn lichaam dus niet gewend, was weer eens ziek en weer heel anders dan anders. Hoofdpijn, maar dan hele rare en misselijk. Gelukkig van de lieve Japanners pilletjes tegen hoogteziekte gekregen en daarna ging het wel weer ok. De eerste dag zoutvlaktes gedaan (niet normaal hoe mooi!), tweede dag woestijn en meren met flamingo´s en derde ochtend thermale baden. Met -15 in een natuurlijk warm bad met bevroren haar. Edje stond eerst nog te stampvoeten dat het veels te koud was, dat ik het echt niet moest doen en dat niemand ging. Maar we waren daarvoorom 5 uur in de ochtend opgestaan en had het zo vreselijk koud, dus had wel zin in een warm bad. Dus niks van scheldende Edje aangetrokken en maar gewoon gegaan. Zat er als eerste in en toen volgden er meer, na het stampvoeten van Ed zijn kant kon hij natuurlijk ook niet meer achterblijven.... En het was heurlijk! Ook er vervolgens weer uit moeten, was geen groot probleem en was de rest van de dag warm. De nachten in hostels in het midden van de woestijn doorgebracht. Zonder verwarming en warme douche! Dus 2 lagen kleding aan én slaapzak én 3 dekens. Tweede nacht zelfs helemaal geen douche en geen licht ´s ochtends bij het opstaan. Lekker primitief dus.
Na de trip van iedereen afscheid genomen en de grens met Chili over gegaan. Gelukkig gingen we daar ook weer naar beneden, dus geen last meer van hoogteziekte. En met het naar beneden gaan ging de temperatuur ook weer flink omhoog. In een dorpje San Pedro de Atacama aangekomen en daar maar meteen een busrit richting Santiago, de hoofdstad van Chili geboekt. Ons record verbroken: 24 uur in een bus gezeten. En heb er geen problemen meer mee. In Santiago 2 nachten geslapen om even bij te komen. Van anders reizigers gehoord dat het een vieze stad is, maar denk daar toch heel anders over. Vind het echt een toffe stad, beetje welvaart, punkers op straat, woensdag avond terassen vol en leuke winkels. Mijn rugtas was stuk, dus we hadden eindelijk een reden om te winkelen. Vet winkelcentrum gevonden en wat is het dan moeilijk om jezelf in te houden zeg..... Na 5 maanden bijna dagelijks de zelfde outfit aan te hebben, wil ik echt heel graag IETS nieuws kopen. Gelukkig in kunnen houden en een hele mooie goedkope rugzak kunnen vinden.
We wilden heel graag nog de Andes over om in Mendoza nog langs alle wijngaarden te gaan, waar Mendoza bekend om is en dat hebben we ook gedaan. Hele mooie busrit gehad door de Andes. Eerst paar dagen helemaal niets gedaan en in het hostel gekookt en daarna een dag langs de wijngaarden geweest. We zijn langs de wijnhuizen Catena Zapata, Tapiz, Chandon en Norton geweest. Eerste was erg groot en onpersoonlijk, Tapiz was top en Chandon was lekker vooral. Norton zijn we heel even binnen geweest, want het personeel was te lui om ons te helpen dus waren we meteen al klaar mee! Veel wijn geproefd en tussen door een privé lunch bij Cava de Caña met nog meer wijn en veels te veel eten.
Op de laatste dag in Mendoza met de zweedse jongens die we met de tour in Bolivia hadden leren kennen afgesproken en nog mee uit eten geweest en veel bier mee gedronken, was wederom erg gezellig.
Gisteren weer vroeg met de bus naar Santiago gegaan en dan nu straks om 22:45 vliegen we Chileense tijd (6 uur eerder in Nederland) naar Fiji! Dertien uur vliegen, maar wel twee dagen later aankomen. Eindelijk weer engels praten! Én op het strand liggen en een beetje kleur krijgen, is hard nodig, want ben weer wit na 2 maanden winter in Argentinië...
Ciao!
Over mij
woensdag 10 juni 2009
zondag 17 mei 2009
Patagonië
Na het vertrek van Ekkes nog 2 dagen van de Buenos Aires kunnen genieten. Toch ook maar even een kappertje gepakt, want kon het toch niet laten. Zo´n mat in je nek, vind het helemaal niets. Maar goed, nu is het weer wat meer op één lengte, dus ga poging 2 doen om mijn haar langer te laten groeien.
Van Buenos Aires naar Tandil, een lief stadje in de provincie Buenos Aires. Wilden eerst naar Montevideo, Uruguay, maar last minute besloten toch maar de andere kant op te gaan richting De Pampas, Tandil dus.
Vreselijk lieve mensen allemaal en we konden hier en daar zelfs een spaans praatje maken, dankzij het geduld van de mensen. En onze koningin en Maxima waren op tv met koninginnedag, dus meteen een gespreksonderwerp.
Vanaf Tandil hebben we besloten om sportief te gaan doen. Dus elke dag hardlopen, mountainbiken etc. en dat gaat ons nog steeds erg goed af. En parachute gesprongen! Sjezus wat was dat vet. Ging veel te snel allemaal, maar zo tof om te doen! Ook nog vrienden geworden met Valeria een eigenaresse van een Parilla (een restaurant met alleen maar heel veel vlees) in Tandil en zei heeft ons op de laatste avond nog mee naar haar huis genomen en geleerd hoe we maté moeten drinken. Dat drinkt namelijk iedereen Argentinië, vet gezellig allemaal met hun mooie maté kopjes en kannen op straat, in het park, in de bus en in de auto . Vind het nog lekker ook. Zo lief, daarna nam ze ons ook nog mee uit eten en nog een overlevingspakket eten voor een week (een kilo dulce de leche, een kaas heel veel vlees koekjes etc gaatie?) voor onze 20 urige busreis richting Puerto Madryn, Patagonië.
Tja Patagonië, Oost Groningen is er niets bij.... Uren lang in de bus en niets anders zien dan iets wat op gras lijkt, wat bosjes en een verdwaalde lama achtig dier. Maar wel echt heel erg mooi. In Puerto Madryn aangekomen, heerlijk hostelletje gevonden en gelijk weer lekker fanatiek elke ochtend over het strand rennen en mountainbikes gehuurd om richting Punta Loma (40 km) te fietsen. Dé thuisbasis voor alle zeeleeuwen. Nou dat was toch wel ff wat anders dan met paps over de bakkeveense heide (en dat is al zwaar!). Heenweg bleken we wind mee te hebben, maar daar was niet echt iets van te merken. Zeeleeuwtjes kijken en weer terug. Nou dat was afzien. Wat een barre tocht zeg, verzuring in de benen en hélemaal stuk gegaan.
Later kwamen we er achter dat we via het hostel een goede aanbieding konden krijgen om met zeeleeuwen te duiken (video volgt nog). Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen... Dus lekker in de kou, dik duikpak aan met z´n tweetjes, de schipper en de onderwatercameraman naar de zeeleeuwen. Het was niet te zien onder water, maar tranen sprongen me in de ogen, wat een toffe beesten zeg. Net jonge honden. Willen alleen maar met je spelen. Na een uur dat 5 minuten leek weer de boot in om nog een wrakduik te maken. Iets minder indrukwekkend, maar wel erg mooi. Aangekomen in de boot, riep de schipper dat er dolfijnen waren. Dus wij snel aan boord en ja hoor, een groep dolfijnen naast de boot...Whaaaaaaa! En ook nog een pinguïn gezien! Normaal zijn er ook nog orca´s en walvissen, maar dat is nu helaas buiten het seizoen, dus die zijn er heel weinig, maar onze dag kon niet meer stuk.
Na een week Puerto Madryn door naar Cordoba. Waren eerst van plan om naar Ushuaia te gaan, de meest zuidelijk stad ter wereld, maar dat is dus 30 uur met de bus naar het zuiden en daarna weer dezelfde route omhoog en je kunt er een kaart op de bus doen, leuk, maar verder is het er ijskoud en geen reet te beleven. Dus toch maar niet.
Cordoba is na Buenos Aires de grootste stad van Argentinië. Misschien een beetje raar dat het uit mijn mond komt, maar ben toch wel een beetje klaar met de stad. Wel nog space bowling gedaan, geshuffle pucked, X men en The air I breathe (geen aanrader). Tja voor €3,- naar de film, waar kan dat nou? Veels te druk verder en heul veel auto´s enzo, dus na twee dagen weer doorgegaan naar een klein dorpje genaamd La Cumbre. En daar zijn we nu!
In een heerlijk huiselijk hostel a la oma stijl. Vandaag zouden we naar een Enstancia gaan, zo´n boerderij zeg maar waar we koeien kunnen herden en paard kunnen rijden. Maar we hebben net besloten om naar Salta te gaan, want we zijn na de matrassen a la oma stijl (heel hard) en kleine smalle bedjes wel weer toe aan een lekker 2 persoonsbed. Enstancia stellen we nog even uit.
Vanmiddag door naar Salta, zo´n 18 uur met de bus, daarna de zoutvlaktes in Bolivia, terug naar het zuiden naar de wijngaarden in Mendoza Argentinië, vanaf daar misschien nog een klein wintersportje mee te pakken in de Andes en daarna door naar Santiago, Chili waar we 12 juni vandaan vliegen om via Nieuw Zeeland naar het strand van Fiji te gaan.... Kunnen we weer een beetje bruin worden, want ben inmiddels al weer wit, helaas.
Verder heerlijk chillen, elke dag vroeg naar bed en weer vroeg op. Eén keer in de paar dagen is een wijntje drinken. Veel zien, veel doen, veel boeken lezen en heel veel vlees eten.
Van Buenos Aires naar Tandil, een lief stadje in de provincie Buenos Aires. Wilden eerst naar Montevideo, Uruguay, maar last minute besloten toch maar de andere kant op te gaan richting De Pampas, Tandil dus.
Vreselijk lieve mensen allemaal en we konden hier en daar zelfs een spaans praatje maken, dankzij het geduld van de mensen. En onze koningin en Maxima waren op tv met koninginnedag, dus meteen een gespreksonderwerp.
Vanaf Tandil hebben we besloten om sportief te gaan doen. Dus elke dag hardlopen, mountainbiken etc. en dat gaat ons nog steeds erg goed af. En parachute gesprongen! Sjezus wat was dat vet. Ging veel te snel allemaal, maar zo tof om te doen! Ook nog vrienden geworden met Valeria een eigenaresse van een Parilla (een restaurant met alleen maar heel veel vlees) in Tandil en zei heeft ons op de laatste avond nog mee naar haar huis genomen en geleerd hoe we maté moeten drinken. Dat drinkt namelijk iedereen Argentinië, vet gezellig allemaal met hun mooie maté kopjes en kannen op straat, in het park, in de bus en in de auto . Vind het nog lekker ook. Zo lief, daarna nam ze ons ook nog mee uit eten en nog een overlevingspakket eten voor een week (een kilo dulce de leche, een kaas heel veel vlees koekjes etc gaatie?) voor onze 20 urige busreis richting Puerto Madryn, Patagonië.
Tja Patagonië, Oost Groningen is er niets bij.... Uren lang in de bus en niets anders zien dan iets wat op gras lijkt, wat bosjes en een verdwaalde lama achtig dier. Maar wel echt heel erg mooi. In Puerto Madryn aangekomen, heerlijk hostelletje gevonden en gelijk weer lekker fanatiek elke ochtend over het strand rennen en mountainbikes gehuurd om richting Punta Loma (40 km) te fietsen. Dé thuisbasis voor alle zeeleeuwen. Nou dat was toch wel ff wat anders dan met paps over de bakkeveense heide (en dat is al zwaar!). Heenweg bleken we wind mee te hebben, maar daar was niet echt iets van te merken. Zeeleeuwtjes kijken en weer terug. Nou dat was afzien. Wat een barre tocht zeg, verzuring in de benen en hélemaal stuk gegaan.
Later kwamen we er achter dat we via het hostel een goede aanbieding konden krijgen om met zeeleeuwen te duiken (video volgt nog). Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen... Dus lekker in de kou, dik duikpak aan met z´n tweetjes, de schipper en de onderwatercameraman naar de zeeleeuwen. Het was niet te zien onder water, maar tranen sprongen me in de ogen, wat een toffe beesten zeg. Net jonge honden. Willen alleen maar met je spelen. Na een uur dat 5 minuten leek weer de boot in om nog een wrakduik te maken. Iets minder indrukwekkend, maar wel erg mooi. Aangekomen in de boot, riep de schipper dat er dolfijnen waren. Dus wij snel aan boord en ja hoor, een groep dolfijnen naast de boot...Whaaaaaaa! En ook nog een pinguïn gezien! Normaal zijn er ook nog orca´s en walvissen, maar dat is nu helaas buiten het seizoen, dus die zijn er heel weinig, maar onze dag kon niet meer stuk.
Na een week Puerto Madryn door naar Cordoba. Waren eerst van plan om naar Ushuaia te gaan, de meest zuidelijk stad ter wereld, maar dat is dus 30 uur met de bus naar het zuiden en daarna weer dezelfde route omhoog en je kunt er een kaart op de bus doen, leuk, maar verder is het er ijskoud en geen reet te beleven. Dus toch maar niet.
Cordoba is na Buenos Aires de grootste stad van Argentinië. Misschien een beetje raar dat het uit mijn mond komt, maar ben toch wel een beetje klaar met de stad. Wel nog space bowling gedaan, geshuffle pucked, X men en The air I breathe (geen aanrader). Tja voor €3,- naar de film, waar kan dat nou? Veels te druk verder en heul veel auto´s enzo, dus na twee dagen weer doorgegaan naar een klein dorpje genaamd La Cumbre. En daar zijn we nu!
In een heerlijk huiselijk hostel a la oma stijl. Vandaag zouden we naar een Enstancia gaan, zo´n boerderij zeg maar waar we koeien kunnen herden en paard kunnen rijden. Maar we hebben net besloten om naar Salta te gaan, want we zijn na de matrassen a la oma stijl (heel hard) en kleine smalle bedjes wel weer toe aan een lekker 2 persoonsbed. Enstancia stellen we nog even uit.
Vanmiddag door naar Salta, zo´n 18 uur met de bus, daarna de zoutvlaktes in Bolivia, terug naar het zuiden naar de wijngaarden in Mendoza Argentinië, vanaf daar misschien nog een klein wintersportje mee te pakken in de Andes en daarna door naar Santiago, Chili waar we 12 juni vandaan vliegen om via Nieuw Zeeland naar het strand van Fiji te gaan.... Kunnen we weer een beetje bruin worden, want ben inmiddels al weer wit, helaas.
Verder heerlijk chillen, elke dag vroeg naar bed en weer vroeg op. Eén keer in de paar dagen is een wijntje drinken. Veel zien, veel doen, veel boeken lezen en heel veel vlees eten.
dinsdag 28 april 2009
Bocas
Na 3 maanden reizen (een kwart van de reis alweer alweer!) kom je toch achter een hoop dingen. Eddie gaat bijvoorbeeld gillen als hij een kakkerlak, een nachtvlinder, een grote bromvlieg etc ziet. Heel apart. Ik ben extreem goed in kaartlezen en Eddie is echt heel erg sociaal. Hij kan zelf met de meest vervelende amerikaan een leuk gesprek hebben, ik heb toch iets minder geduld wat dat betreft. Ben goed klaar met die Amerikanen overal:´And I was like and he was like and and she was like, oooh it´s aaamaaaazing! Oh my gosh! That´s aaawsome!´ Vreselijk overdreven en nep. Bah.
We hebben voor het eerst ook in een dormitor (zo´n slaapzaal) geslapen. Nou dat is dus echt niets voor mij. Vind mijn slaap best wel belangrijk en als ik daar uit word gehouden, ben ik echt niet zo heel aardig meer.
Drie weken Nicaragua gedaan. In Leon zaten we in een heel erg relaxt hostel Lazybones. Daar hebben we 2 weken gezeten, een nieuw record! Het eerste weekend de vulkaan Cerro Negro beklommen, om er vervolgens weer vanaf te boarden. Bij de vulkaan aangekomen bleek deze wel heel erg stijl te zijn en had verwacht dat de andere kant vast wel wat minder stijl zou zijn... Niet dus! Van een groep van 8 gingen alleen Eddie, ik en nog een andere meneer staan en de rest ging zitten, dat was namelijk iets minder eng. Het was toch echt wel heel erg stijl en na een tijdje proberen, gingen Eddie en die meneer ook maar zitten. Ik moest en zal bochtjes maken, dus samen met de gids maar blijven proberen en uiteindelijk moets ik ook maar aan mezelf toegeven dat dit toch net iets te stijl voor mij was om bochtjes te maken. Was wel echt te gek om te doen. Maar eerst nog maar even goed oefenen met snowboarden en dan nog maar eens proberen.
In Lazybones ook al meteen vrienden geworden met de eigenaar Andy, die voor ons een spaanse lerares had geregeld. Want we voelden ons toch een beetje stom overal. Elke dag twee uurtjes les aan het zwembad. We hadden en hele lieve juf, Gloria en heb voor het eerst in mijn leven elke dag netjes mijn huiswerk gemaakt. Dan kom je er dus achter dat als je leert, dat je dan ook dingen onthoudt. Eddie vertoonde vanaf dag 1 al huiswerkontwijkend gedrag. en ik was lekker het lievelingetje van de juf.
Ons plan was om na deze lessen een week apart te gaan: ik een week naar Matagalpa en Eddie een week naar Estelli. Het plan was om dan allebei een week bij een familie te gaan zitten en zo ons spaans goed te kunnen oefenen. Het plan is echter gewijzigd, omdat we heel graag nog met Martijn Ekkes in Buenos Aires wilden chillen. Hij vertrok 3 weken eerder dan gepland en daarom hebben we onze vlucht verzet naar 17 april.
In 8 dagen van Nicaragua naar Panama.
Wil wel echt nog beter spaans leren, maar ga dat nu in Zuid Amerika doen (is het plan).
In Leon nog het broertje van Lisette, Pepijn heel toevallig nog tegengekomen. Hij was aan het mailen met haar en zij kwam met onze beschrijving en toen bleken we 3 meter verderop te zitten. Maar een avondje Flor de Caña, de Nicaraguaanse rum, mee wezen drinken en naar de locale club gegaan. Gelijk waren zij allebei gerold, top dus. Lekkere reggeaton, helemaal mijn ding. Met Pepijn wel heel gezellig gehad!
Na twee weken relaxen in het zwembad, de hangmat en op het strand was het toch echt wel weer tijd om door te gaan. Helemaal nu onze vlucht om was gezet. Na Leon naar Laguna de Apoyo. dit is een meer in een krater van een vulkaan. Echt heel erg bijzonder, mooi, schoon etc. Het hostel waar we zaten was een beetje vreemd met allemaal rare regels, ´s avonds eten met z´n allen aan tafel, beetje vreemd allemaal. Maar dat kon de pret niet drukken, want het was er heerlijk rustig, lekker chillen, boekje lezen, zwemmen en heeeel erg bruin worden.
Na Laguna de Apaoyo naar Granada en daar 2 nachten gebleven . Het was vakantie voor de Nicaraguanen in deze week want het was Semana Santa, zeg maar Pasen. Dus feest op straat en optochten enzo. Voor de vierde keer een ouder canadees stel regengekomen en daar mee wezen lunchen. ´s Ochtends om 4:30 weer vetrokken om richting San José, Costa Rica te gaan. Weer 7 uurtjes met de bus.
Na één nacht San José naar Cahuita aan de Carribische kust gegaan en daar lag het mooiste strand tot nu toe op ons te wachten. Lig je op een verlaten strand, kijk je op: zie je opeens allemaal aapjes en later nog een schildpad, krabbetjes, hele mooie vlinders en een slang. Zie foto´s, dan hoef ik er verder weinig over uit te leggen denk ik.
Na 2 dagen Cahuita door naar Panama om nog even het kanaal te bekijken. De meest oncomfortabele reis tot nu toe (met één bil op een stoel, een zweetoksel op je hoofd, een kwijlende vent naast je, kramp overal etc etc.), maar wel één van de mooiste, dwars door de bergen heen.
In één dag Panama City het Panama Kanaal bekeken en een beetje rondgehangen in de stad. De volgende ochtend weer vroeg naar het vliegveld om aan onze 20 urige reis naar Buenos aires te beginnen.
Van Panama naar San Jose, van San Jose naar Lima en van Lima naar Buenos Aires. Overal heel erg lang wachten, maar uiteindelijk nog best te doen.
In Buenos Aires had Ekkes alles al voor ons geregeld, eerste twee nachten een hostelletje en daarna een week een appartement voor ons 3en met alle gemakken voorzien. Kon Edje eindelijk weer eens lekker koken en ontbijtjes voor ons maken...
Naar een voetbalwedstrijd(je) geweest. http://www.youtube.com/watch?v=FuoMc-B2xns
De derby der derbys; Bocas Juniors VS River Plate. Gekkehuis, niet normaal, dacht nog even dat de tribune boven ons zou instorten, maar we hebben het gelukkig overleefd.
Buenos Aires echt een topstad! Ontzettend groot, heel erg mooi, fantastisch, goedkoop lekker eten, vooral heel veel vlees. Nog wat musea mee gapakt, eindelijk weer eens op stap geweest en lekkere techno gehoord en naar de renbaan geweest. Het was de bedoeling om op zondag nog een Polo wedstrijd mee te pakken, maar daar waren we op zondag echt te brak voor...
Ekkes is gisteren helaas al weer vetrokken richting Amsterdam. Ik moet toegeven dat ik zelfs een heel klein beetje heimwee had toen hij weg ging. Had best wel even mee gewild.
Het was de bedoeling om na 10 dagen ook weer te vetrekken, maar bus gemist, dus we blijven hier nog even!
We hebben voor het eerst ook in een dormitor (zo´n slaapzaal) geslapen. Nou dat is dus echt niets voor mij. Vind mijn slaap best wel belangrijk en als ik daar uit word gehouden, ben ik echt niet zo heel aardig meer.
Drie weken Nicaragua gedaan. In Leon zaten we in een heel erg relaxt hostel Lazybones. Daar hebben we 2 weken gezeten, een nieuw record! Het eerste weekend de vulkaan Cerro Negro beklommen, om er vervolgens weer vanaf te boarden. Bij de vulkaan aangekomen bleek deze wel heel erg stijl te zijn en had verwacht dat de andere kant vast wel wat minder stijl zou zijn... Niet dus! Van een groep van 8 gingen alleen Eddie, ik en nog een andere meneer staan en de rest ging zitten, dat was namelijk iets minder eng. Het was toch echt wel heel erg stijl en na een tijdje proberen, gingen Eddie en die meneer ook maar zitten. Ik moest en zal bochtjes maken, dus samen met de gids maar blijven proberen en uiteindelijk moets ik ook maar aan mezelf toegeven dat dit toch net iets te stijl voor mij was om bochtjes te maken. Was wel echt te gek om te doen. Maar eerst nog maar even goed oefenen met snowboarden en dan nog maar eens proberen.
In Lazybones ook al meteen vrienden geworden met de eigenaar Andy, die voor ons een spaanse lerares had geregeld. Want we voelden ons toch een beetje stom overal. Elke dag twee uurtjes les aan het zwembad. We hadden en hele lieve juf, Gloria en heb voor het eerst in mijn leven elke dag netjes mijn huiswerk gemaakt. Dan kom je er dus achter dat als je leert, dat je dan ook dingen onthoudt. Eddie vertoonde vanaf dag 1 al huiswerkontwijkend gedrag. en ik was lekker het lievelingetje van de juf.
Ons plan was om na deze lessen een week apart te gaan: ik een week naar Matagalpa en Eddie een week naar Estelli. Het plan was om dan allebei een week bij een familie te gaan zitten en zo ons spaans goed te kunnen oefenen. Het plan is echter gewijzigd, omdat we heel graag nog met Martijn Ekkes in Buenos Aires wilden chillen. Hij vertrok 3 weken eerder dan gepland en daarom hebben we onze vlucht verzet naar 17 april.
In 8 dagen van Nicaragua naar Panama.
Wil wel echt nog beter spaans leren, maar ga dat nu in Zuid Amerika doen (is het plan).
In Leon nog het broertje van Lisette, Pepijn heel toevallig nog tegengekomen. Hij was aan het mailen met haar en zij kwam met onze beschrijving en toen bleken we 3 meter verderop te zitten. Maar een avondje Flor de Caña, de Nicaraguaanse rum, mee wezen drinken en naar de locale club gegaan. Gelijk waren zij allebei gerold, top dus. Lekkere reggeaton, helemaal mijn ding. Met Pepijn wel heel gezellig gehad!
Na twee weken relaxen in het zwembad, de hangmat en op het strand was het toch echt wel weer tijd om door te gaan. Helemaal nu onze vlucht om was gezet. Na Leon naar Laguna de Apoyo. dit is een meer in een krater van een vulkaan. Echt heel erg bijzonder, mooi, schoon etc. Het hostel waar we zaten was een beetje vreemd met allemaal rare regels, ´s avonds eten met z´n allen aan tafel, beetje vreemd allemaal. Maar dat kon de pret niet drukken, want het was er heerlijk rustig, lekker chillen, boekje lezen, zwemmen en heeeel erg bruin worden.
Na Laguna de Apaoyo naar Granada en daar 2 nachten gebleven . Het was vakantie voor de Nicaraguanen in deze week want het was Semana Santa, zeg maar Pasen. Dus feest op straat en optochten enzo. Voor de vierde keer een ouder canadees stel regengekomen en daar mee wezen lunchen. ´s Ochtends om 4:30 weer vetrokken om richting San José, Costa Rica te gaan. Weer 7 uurtjes met de bus.
Na één nacht San José naar Cahuita aan de Carribische kust gegaan en daar lag het mooiste strand tot nu toe op ons te wachten. Lig je op een verlaten strand, kijk je op: zie je opeens allemaal aapjes en later nog een schildpad, krabbetjes, hele mooie vlinders en een slang. Zie foto´s, dan hoef ik er verder weinig over uit te leggen denk ik.
Na 2 dagen Cahuita door naar Panama om nog even het kanaal te bekijken. De meest oncomfortabele reis tot nu toe (met één bil op een stoel, een zweetoksel op je hoofd, een kwijlende vent naast je, kramp overal etc etc.), maar wel één van de mooiste, dwars door de bergen heen.
In één dag Panama City het Panama Kanaal bekeken en een beetje rondgehangen in de stad. De volgende ochtend weer vroeg naar het vliegveld om aan onze 20 urige reis naar Buenos aires te beginnen.
Van Panama naar San Jose, van San Jose naar Lima en van Lima naar Buenos Aires. Overal heel erg lang wachten, maar uiteindelijk nog best te doen.
In Buenos Aires had Ekkes alles al voor ons geregeld, eerste twee nachten een hostelletje en daarna een week een appartement voor ons 3en met alle gemakken voorzien. Kon Edje eindelijk weer eens lekker koken en ontbijtjes voor ons maken...
Naar een voetbalwedstrijd(je) geweest. http://www.youtube.com/watch?v=FuoMc-B2xns
De derby der derbys; Bocas Juniors VS River Plate. Gekkehuis, niet normaal, dacht nog even dat de tribune boven ons zou instorten, maar we hebben het gelukkig overleefd.
Buenos Aires echt een topstad! Ontzettend groot, heel erg mooi, fantastisch, goedkoop lekker eten, vooral heel veel vlees. Nog wat musea mee gapakt, eindelijk weer eens op stap geweest en lekkere techno gehoord en naar de renbaan geweest. Het was de bedoeling om op zondag nog een Polo wedstrijd mee te pakken, maar daar waren we op zondag echt te brak voor...
Ekkes is gisteren helaas al weer vetrokken richting Amsterdam. Ik moet toegeven dat ik zelfs een heel klein beetje heimwee had toen hij weg ging. Had best wel even mee gewild.
Het was de bedoeling om na 10 dagen ook weer te vetrekken, maar bus gemist, dus we blijven hier nog even!
donderdag 26 maart 2009
Whalesharkbriefing
Na een 18 - urige busreis zijn we nu in Leon Nicaragua aangekomen. Ons 16e bedje alweer. En gelukkig het beste bed sinds tijden! Alweer een hoop gedaan in de laatste paar weken.In mijn laatste blog waren we net in Caye Caulker, waar we van plan waren om een tijdje te blijven. Nog wel erg leuk gehad met een canadees van rond de 60 en een amerikaan met zijn 75 jarige moeder, maar toen Eddie na een bezoek van het plaatselijke restaurant Wish Willy (die wel erg veel te wensen overliet) erg sjachie was en ik 3 keer zoveel voor mijn ijskoffie moest betalen dan in Nederland, waren we er klaar mee! Weg uit Belize, op naar Honduras!
Vanaf Caye Caulker met de speedboot naar Belize City, vanaf daar 12 persoons vliegtuigje gepakt samen met de premier van Belize, daarna speedboot, 12 persoonsbusje met 18 man/televisies/boodschappen/ijzerwaren etc, grens over met Guatamala, chicken bus, overnachting in Puerto Cortes, en volgende dag weer 2 bussen naar Tela. Daar zaten we weer aan de Carribische kust, dus paar dagen strand. Niet echt een byzonder strand, ze maken er daar namelijk nogal een puinhoop van. Nog een mountainbike tour gedaan door de jungle naar een Botanical Garden. Mountainbiken was leuk, de tuin viel tegen. Niet echt byzonder dus, wél elke ochtend wezen hardlopen. Waar verveling al niet goed voor kan zijn...
Na Tela weer met de chicken bus naar La Ceiba, waar we na één overnachting de boot zouden pakken naar Utila om daar te duiken.
Op straat in La Ceiba liepen we tegen ´Steven´ aan die ons alles over La Ceiba en Utila kon vertellen. Handig, want we moetsen nog een wasserette vinden, internetten, lunchen en we hadden weer eens zin in een tequilaatje. Steven was onze gids, want Eddie en ik hadden besloten om maar eens een keer iemand te vetrouwen en hij kwam over als een intelligente, sociale man. Lang verhaal, uiteindelijk komt het er op neer dat hij ons voor 300 limpieras heeft opgelicht (€12,-). Laten we maar zeggen dat het de tour door La Ceiba waard was, maar mensen vetrouwen doen we dus ook niet meer... De teringleier.
Bij de boot naar Utila zouden we twee oude reisgenoten van Eddie van vier jaar geleden uit Thailand meeten. Kristin en Rick uit Michigan. Was meteen al gezellig.
Op Utila aangekomen liepen we tegen Johan uit Amsterdam aan, een oude bekende van Eddie... Nog gezelliger! Na het allerbeste huisje van de hele duikschool te hebben gekregen, maar meteen een tequila party met Kristin, Rick en Johan op onze luxueuze veranda gehouden. De foto´s in de slideshow zeggen genoeg denk ik...
Ik zou de dag erna beginnen met mijn Open Water Diver Course, maar die werd gelukkig naar de dag erna verzet, ben natuurlijk helemaal niet meer gewend om te drinken, dus klein katertje had ik wel.
Cursus was top! Lekker weer met mijn neus in de boeken en zat samen met nog een andere nederlandse jongen in de klas. Twee instructeurs waren in opleiding, dus 3 instructeurs en 2 leerlingen. De toets natuurlijk meteen gehaald en na een dag ondiep water gingen we de diepte in. Meteen al een hele mooie Eagleray gezien, veel visjes en heel mooi koraal. Na drie dagen met vlag en wimpel mijn diploma gehaald en daarna nog twee duiken gemaakt. En ja twee keer whalesharkbriefing gekregen! Maar helaas voordat wij in het water waren, waren zij al weer naar andere wateren. Kristin en Rick hadden wel het geluk om er één te zien, samen met heeeel veel dolfijnen die met hun gingen spelen. Nou goed, je kan niet alles hebben zullen we maar zeggen...
Ik nog een mooie Jewfish gezien en dat was het wel zo´n beetje.
Na een week op Utila te hebben gechillt, werd het weer tijd om verder te gaan. Afsheidsfeestje met tequila, vodka en rum, zie foto´s.
Na weer een afscheid van alle leuke mensen, was het de bedoeling om vroeg op te staan. Na een vreselijke nacht van ziekte van mij toch maar vetrokken met de speedboot, maar was echt een hel. Was echt ziek zeg maar. Zal jullie de details besparen.
Toch doorgezet en de bus naar San Pedro Sula gepakt, maar na drie uur trok ik het echt niet meer. Een te betalen hotel mét badkamer was nog niet zo makkelijk. Uiteindelijk toch iets gevonden en ze spraken er nog engels ook, wat een wonder.
Volgende dag ging het al weer een stuk beter en dus door naar Copan Ruinas. Heerlijk pitoresk dorpje. Samen met Eddie de volgende dag gaan paardrijden. Was de eerste keer voor hem (hij was verbasing wekkend goed), maar voor mij was het allemaal net iets te tranquillo (rustig) gelijk maar een dealtje met de gids gemaakt voor een mas grande (groter) en mas rapido paard. Eddie toen maar thuisgelaten en de bergen in gegaan. Zo´n lieve gids: klein menneke, 65 jaar, tig kinderen, geen tanden en hij kon zo goed in het spaans vertellen, dat ik bijna de helft begreep.
Vind alleen hondjes op straat zo zielig... Je zou bijna een hondenopvangtehuis willen beginnen. De meeste paarden hebben het ook niet al te best. De kippen zien er nog het meest gelukkig uit.
Verder nog in Copan ruinas: ruines bekeken (erg saai), met papagaaien gechillt en naar de hot springs geweest. Na 5 nachten werd het wel weer tijd om door te gaan.
Om 5 uur in de ochtend vetrokken, bus, bus, bus, bus, bus en uiteindelijk na 18 uur in Managua aangekomen in Nicaragua, daar wilde we een paar dagen blijven, maar de taxichauffeur wilde ons meteen al oplichten (niet gelukt natuurlijk) en het voelde alles behalve veilig. Volgende ochtens op zoek naar ontbijt. En het was allemaal één ongzellige bende. Meteen de bus na Leon gepakt. In Leon rustig een bakkie en weer overheerlijke quesedillas gegeten. Daarna Eddie met de tassen achtegelaten en ik op ´Hostaljacht´. Lazybones, de naam zegt al genoeg.. Echt één voor in de Hostal top 10 allertijden met binnenplaats met hangmatten, zwembad, gratis koffie en thee, gratis internet, een goed schoon bed en 10 minuten internationaal bellen. En het strand zit hier vlakbij. De mensen zijn hier zelfs lief en behulpzaam. Denk dat we hier wel een tijdje blijven..
Mijn telefoon heeft trouwens geen bereik, ben dus niet meer bereikbaar via bellen of sms, via mail destermeer!
Hoest in Nederland?
XXXXXXXXX
Vanaf Caye Caulker met de speedboot naar Belize City, vanaf daar 12 persoons vliegtuigje gepakt samen met de premier van Belize, daarna speedboot, 12 persoonsbusje met 18 man/televisies/boodschappen/ijzerwaren etc, grens over met Guatamala, chicken bus, overnachting in Puerto Cortes, en volgende dag weer 2 bussen naar Tela. Daar zaten we weer aan de Carribische kust, dus paar dagen strand. Niet echt een byzonder strand, ze maken er daar namelijk nogal een puinhoop van. Nog een mountainbike tour gedaan door de jungle naar een Botanical Garden. Mountainbiken was leuk, de tuin viel tegen. Niet echt byzonder dus, wél elke ochtend wezen hardlopen. Waar verveling al niet goed voor kan zijn...
Na Tela weer met de chicken bus naar La Ceiba, waar we na één overnachting de boot zouden pakken naar Utila om daar te duiken.
Op straat in La Ceiba liepen we tegen ´Steven´ aan die ons alles over La Ceiba en Utila kon vertellen. Handig, want we moetsen nog een wasserette vinden, internetten, lunchen en we hadden weer eens zin in een tequilaatje. Steven was onze gids, want Eddie en ik hadden besloten om maar eens een keer iemand te vetrouwen en hij kwam over als een intelligente, sociale man. Lang verhaal, uiteindelijk komt het er op neer dat hij ons voor 300 limpieras heeft opgelicht (€12,-). Laten we maar zeggen dat het de tour door La Ceiba waard was, maar mensen vetrouwen doen we dus ook niet meer... De teringleier.
Bij de boot naar Utila zouden we twee oude reisgenoten van Eddie van vier jaar geleden uit Thailand meeten. Kristin en Rick uit Michigan. Was meteen al gezellig.
Op Utila aangekomen liepen we tegen Johan uit Amsterdam aan, een oude bekende van Eddie... Nog gezelliger! Na het allerbeste huisje van de hele duikschool te hebben gekregen, maar meteen een tequila party met Kristin, Rick en Johan op onze luxueuze veranda gehouden. De foto´s in de slideshow zeggen genoeg denk ik...
Ik zou de dag erna beginnen met mijn Open Water Diver Course, maar die werd gelukkig naar de dag erna verzet, ben natuurlijk helemaal niet meer gewend om te drinken, dus klein katertje had ik wel.
Cursus was top! Lekker weer met mijn neus in de boeken en zat samen met nog een andere nederlandse jongen in de klas. Twee instructeurs waren in opleiding, dus 3 instructeurs en 2 leerlingen. De toets natuurlijk meteen gehaald en na een dag ondiep water gingen we de diepte in. Meteen al een hele mooie Eagleray gezien, veel visjes en heel mooi koraal. Na drie dagen met vlag en wimpel mijn diploma gehaald en daarna nog twee duiken gemaakt. En ja twee keer whalesharkbriefing gekregen! Maar helaas voordat wij in het water waren, waren zij al weer naar andere wateren. Kristin en Rick hadden wel het geluk om er één te zien, samen met heeeel veel dolfijnen die met hun gingen spelen. Nou goed, je kan niet alles hebben zullen we maar zeggen...
Ik nog een mooie Jewfish gezien en dat was het wel zo´n beetje.
Na een week op Utila te hebben gechillt, werd het weer tijd om verder te gaan. Afsheidsfeestje met tequila, vodka en rum, zie foto´s.
Na weer een afscheid van alle leuke mensen, was het de bedoeling om vroeg op te staan. Na een vreselijke nacht van ziekte van mij toch maar vetrokken met de speedboot, maar was echt een hel. Was echt ziek zeg maar. Zal jullie de details besparen.
Toch doorgezet en de bus naar San Pedro Sula gepakt, maar na drie uur trok ik het echt niet meer. Een te betalen hotel mét badkamer was nog niet zo makkelijk. Uiteindelijk toch iets gevonden en ze spraken er nog engels ook, wat een wonder.
Volgende dag ging het al weer een stuk beter en dus door naar Copan Ruinas. Heerlijk pitoresk dorpje. Samen met Eddie de volgende dag gaan paardrijden. Was de eerste keer voor hem (hij was verbasing wekkend goed), maar voor mij was het allemaal net iets te tranquillo (rustig) gelijk maar een dealtje met de gids gemaakt voor een mas grande (groter) en mas rapido paard. Eddie toen maar thuisgelaten en de bergen in gegaan. Zo´n lieve gids: klein menneke, 65 jaar, tig kinderen, geen tanden en hij kon zo goed in het spaans vertellen, dat ik bijna de helft begreep.
Vind alleen hondjes op straat zo zielig... Je zou bijna een hondenopvangtehuis willen beginnen. De meeste paarden hebben het ook niet al te best. De kippen zien er nog het meest gelukkig uit.
Verder nog in Copan ruinas: ruines bekeken (erg saai), met papagaaien gechillt en naar de hot springs geweest. Na 5 nachten werd het wel weer tijd om door te gaan.
Om 5 uur in de ochtend vetrokken, bus, bus, bus, bus, bus en uiteindelijk na 18 uur in Managua aangekomen in Nicaragua, daar wilde we een paar dagen blijven, maar de taxichauffeur wilde ons meteen al oplichten (niet gelukt natuurlijk) en het voelde alles behalve veilig. Volgende ochtens op zoek naar ontbijt. En het was allemaal één ongzellige bende. Meteen de bus na Leon gepakt. In Leon rustig een bakkie en weer overheerlijke quesedillas gegeten. Daarna Eddie met de tassen achtegelaten en ik op ´Hostaljacht´. Lazybones, de naam zegt al genoeg.. Echt één voor in de Hostal top 10 allertijden met binnenplaats met hangmatten, zwembad, gratis koffie en thee, gratis internet, een goed schoon bed en 10 minuten internationaal bellen. En het strand zit hier vlakbij. De mensen zijn hier zelfs lief en behulpzaam. Denk dat we hier wel een tijdje blijven..
Mijn telefoon heeft trouwens geen bereik, ben dus niet meer bereikbaar via bellen of sms, via mail destermeer!
Hoest in Nederland?
XXXXXXXXX
maandag 2 maart 2009
Montar a caballo
Na Miami zijn we naar Mexico stad gevlogen. Mijn neef Peter woont in Cholula en heeft een bedrijf in Puebla en we konden bij hem slapen. In Puebla aangekomen zijn we heel goed door hem ontvangen en het was een erg leuk weerzien na jaren mijn ' grote' neef niet te hebben gezien. Hij woont namelijk al 13 in Mexico. Hij had eerst nog een afspraak in het centrum en Eddie en ik gingen Puebla alvast verkennen. Voor het eerst sinds onze reis hadden Eddie en ik het echte vakantie gevoel: niemand die ons verstond/begreep, geen toeristen/vervelende amerikanen, echt ander eten etc etc. Op de markt kwamen we meteen al onze favoriete spot tegen: alleen maar 'Dia De Los Muertos' (dag van de doden) spullen, zie foto. Je kunt je voorstellen, wij werden helemaal gek. Na veel te veel spullen te hebben gekocht (onze best betsteedde 20 euro ooit) zijn we meteen maar tequila gaan drinken op Mexico, want we voelden ons meteen helemaal op onze plek in dit land. Dagen daarna Cholula en Puebla verder ontdekt en zelfs een echte toeristenbus, zo'n dubbeldekker weet je wel genomen, met wel 3 andere echte buitenlandse toeristen.Het weekend had mijn neef zijn kinderen, mijn achternichtje en mijn 2 achterneefjes Tom, Kim en Ian. Foto's volgen nog, maar dit zijn echt hele mooie kindjes. Al het goeds van beide landen zeg maar: blond haar en bruine ogen. Aangezien ik over het algemeen niet heel veel met kinderen te maken heb, was het ff wennen, maar was al snel verliefd op ze. Met Kim het hele weekend ' Montar a caballo' (paardje rijden) gedaan en dat was meteen een goeie workout. Op zaterdag zijn we naar een Hacienda, een groot kasteel/landhuis aan een meer gegaan om te vissen. Peter en Eddie waren meteen al bloedfanatiek en ik heb wel even mee gedaan, maar ben daar toch een tikkie te ongeduldig voor denk ik. Dus lekker met de kids gespeelt. Uiteindelijk had Peter gelukkig een forel gevangen. Met de vis op de foto en naar huis met vis en al. Op zondag bbqen! Na een biologieles van Eddie tijdens het klaarmaken van de vis kon deze op de bbq. En het was nog te eten ook! Helaas aan het eind van het weekend weer afscheid van ze moeten nemen...
Op maandag moest Peter weg voor zaken tot woensdag en hebben wij een tripje naar Acapulco gemaakt. Een veel te luxe 5 sterren hotel geboekt voor maar 50 euro per nacht en lekker helemaal niets gedaan, behalve bij het zwembad gelegen en paar stappen verderop het strand: een korte vakantie in een vakantie. Alleen niet echt Loco in Acapulco gegaan... http://www.youtube.com/watch?v=WLfXYXGkBNc.
Na weer even aan ' De Teint' te hebben gewerkt weer terug naar Cholula om te kijken hoe we onze reis verder naar Belize zouden voortzetten. Want na tien dagen Mexico was het helaas weer tijd om verder te gaan. Mede dankzij Peter veel over het land te weten gekomen en echt een fantastische tijd gehad. Mexico is veel mooier, vriendelijker, veiliger, leuker dan ik had verwacht.
Wel is het soms moeilijk om het eens te worden over hoe we willen reizen. Eddies plan voor deze reis was om midden amerika helemaal met het openbaar vervoer te doen. Lekker in de trein. Helaas rijden er geen treinen in midden amerika, dus gingen we maar weer zoeken naar een vlucht... (god wat hebben we het toch zwaar). Omdat vluchten niet te boeken waren met een buitenlandse creditcard maar gewoon naar het vliegveld gegaan. Daar bleken de vluchten opeens de helft van de prijs en konden we voor 35 euro naar Cancun vliegen! In Cancun overnacht en dankzij een nachtmerrie van mij maar om 4 uur opgestaan omdat ik niet meer kon slapen (ik droomde dat ik na een maand van onze reis naar huis moest omdat mijn geld op was en niemand van mijn vrienden en familie wilde meer kennen... ). Maar goed, kwam goed uit, want we hadden weer een 6 urige busreis naar Chetumal voor de boeg. Daar de bus naar Corozal gepakt en dit bleek een heel apart spookstadje te zijn. Kon het niet helemaal goed thuisbrgen. Maar goed, iedereen was oprecht vriendelijk op straat zonder iets van ons te willen, dus prima. Na weer een overnachting in een niet helemaal schoon en betrouwbaar bed door met een bootje naar San Pedro en daar weer overstappen naar een eilandje Caye Caulker, waar we nu een paar dagen blijven. Het is hier een klein paradijsje zonder verharde wegen en auto's. Alles is lopend te doen en onze kamer ligt aan de Caribische Oceaan. Iedereen spreekt hier weer engels, dus mensen begrijpen ons weer. Veel rasta's en reggea en alles op z'n dooie gemak. Heurlijk! Op de boot vrienden gemaakt met oudjes die op reis zijn: twee amerikanen en een canadees, die zitten nu in hetzelfde hotel in de kamer naast ons en daar zijn we lekker mee aan het chillen. Vergeleken met omringende landen is het hier behoorlijk duur, dus we blijven ipv twee weken maar een paar dagen en gaan dan waarschijnlijk een stukje door Guatemala en dan naar Honduras.
Maar goed, veel te heet hier, ik ga weer een duik in de oceaan nemen!
Laterssss
maandag 16 februari 2009
Glorea Estefan
Inmiddels alweer de laatste dag in Miami... Het gaat best wel snel allemaal.
Eerst nog even New York in het kort
Treinreis van Montreal naar New York was top. Daarna opgehaald door Adam (een vriend van een vriend van Eddie die we nog niet kenden) en zijn grote Jeep, die het heel erg leuk vond om ons alles in New York te laten zien, top! We werden overal opgehaald en heen gebracht. Na 4 nachten op een half ' slaap'bankje te hebben geslapen konden we in een ander huis op katten passen. Groot bed, groot huis wederom top. Aangevallen door 1 van de katten, nog nooit mee gemaakt, wat een valse kolerekat zeg. Samen met Eddie een labdance gehad van een negerin in een bar ' The Navy Yard', naar vrijheidbeeld geweest, M & M World gezien, veel gegeten, nieuw paar Nikies gekocht voor heul weinig geld en bij een goede bekende van Eddie, Max, die in The Bronx woont veel 'gechillin out' en langs het Yankee Stadium geweest.
Kortom, New York is me net een tikkie te groot en te onpersoonlijk, vond het in The Bronx nog het allerleukst. Vond het niet erg om weer de volgende vlucht naar Miami te pakken. Van de kou de hitte in! Vlucht nummer 3 & 4. Overstappen op Charlotte.
In Miami aangekomen (hitte! het is hier +/- 360 dagen per mooi weer) taxi gepakt naar het huis waar we kunnen blijven slapen: bij de moeder en de zus van een meisje die via via in het huis van Eddie heeft geslapen toen we in Barcelona zaten vorig jaar. Daar aangekomen stond er heerlijk eten voor ons klaar bereid door de moeder des huizes Debbie. Ook woont er nog een jongen Tommy die er een kamer huurt. Tommy is 26 jaar, erg gezellig, heeft leuke vrienden, een heule grote auto en heeft samen met ons gezellig valentijnsdag gevierd want zijn vriendin woont in Lima, Peru. In zijn grote truck zijn we naar South Beach gereden, langs Miami Ink geweest, mooie auto's en veel arrogante mensen bekeken. We waren nogal brak dus weer op tijd naar huis gegaan, 22:00 uur om precies te zijn... Avond daarvoor (tot 12 uur) Jagermeisters gedronken bij Flanigons met Tommy en vrienden van hem. Ja ik moet toegeven ik ben op dit moment alles behalve een nacht mens. 3 uur is het laatst dat ik naar bed ben geweest sinds we zijn vetrokken en dat was ongeveer 1 keer. Verder elke keer voor 12 uur. Ik word gewoon moe 's avonds heel apart. GAATIE met me?
Bij Flanigons (het buurtcafe) vrienden gemaakt met (andere) Eddie met een boot. Top, daar waren we nou precies naar op zoek, iemand met een boot. En hij had ook net een nieuwe puppie een engels bulldog, zoooo lief, niet normaal. Zondag met zijn heule mooie snelle boot weg geweest, niet normaal, wat was dat fantastisch zeg! Heel hard naar ergens in de Oceaan gevaren waar een boot was gezonken om een beetje te zwemmen, vervolgens voor het strand van South Beach gekeken en langs Star Island waar Glorea Estafan en allemaal veel te rijke mensen wonen. Dag daarvoor al even langs gereden met Tommy, echt niet normaal die huizen, boten, auto's en ikweetnietwat allemaal nog meer. Nog een 150 miljoen bootje gezien, moah zag er best geinig uit.
Weer aangekomen op de ligplaats moesten we nog het dek schrobben, want zo'n kostbaar bootje moet natuurlijk wel schoon blijven.
Vervolgens naar de Food Market geweest, want ook hier moest er weer in 'Eddie Style' worden afgesloten: koken voor de familie + vrienden. Deze keer heeft hij zichzelf echt overtroffen , want het was erg byzonder en ze waren zwaaar onder de indruk!
Vandaag nog even strandje gepakt en nu biertjes aan het drinken met Debbie. Ze willen eigenlijk dat we nog langer blijven, maar helaas morgen moeten we alweer door naar Mexico Mexiiiiiiicoooo!
maandag 2 februari 2009
Egoiste
Laatste avond in Montreal... Morgenochtend met de trein naar New York. Helaas moeten we de lama boerderij in Utica overslaan omdat we langer in Montreal zijn gebleven.
Maar wat hadden we het goed hier... Niet normaal. Wel nog drie dagen flink ziek geweest, maar dat zal de kou wel zijn geweest, want oh wat was het koud. Ik heb het nog nooit zo koud gehad denk ik, het was dan ook rond de -25 graden. Mijn neus vroor vast bij het ademhalen, heul apart.
Dag na mijn ziektebed meteen bij Au pied de Cochon www.restaurantaupieddecochon.ca/(de varkenspoot) wezen eten. We hadden de allerbeste plekken aan de bar met zicht in de keuken. Vooral voor Eddie enorm interessant, ik zag vooral een heleboel lever, vet en varkenspoten voorbij komen. Ik denk dat ik nog nooit zo vet, maar vooral heel erg lekker heb gegeten. Gelijk alweer aanspraak omdat Eddie natuurlijk alles wilde weten, maar OOK omdat ik zo'n vreselijk mooie tattoo heb en dat vonden ze daar ook. Daarna rollend/kruipend naar huis gegaan, want lopen was na zoveel gangen foie gras en cochon niet meer mogelijk.
Vrijdag naar Igloofest geweest, want vorige week was het voor ons mensen die gewend zijn aan het warme nederland echt niet mogelijk om naar een buitenfestival te gaan. Dit weekend was het -10 ipv -25, dus te doen voor ons. Binnenkomst was nogal amateuristisch met wat hekken hier en daar, maar daarna zag het er echt heel erg goed uit en klonk het vooral heel erg goed. Na twee weken bandjes te hebben geluisterd was een beetje dance muziek voor mij wel weer welkom. Alleen het publiek begreep er vrij weinig van. Crowdsurfing? Tres bizarre... Publiek was ook erg jong en er was geen minimum leeftijd. Kortom: het was echt te gek om lekker een buitenfestivalletje te pakken in de sneeuw en kou met James Holden, maar de canadezen hebben het festival gevoel nog net niet helemaal te pakken.
Dag er na naar de ' Loft from Hell' geweest. Een huis waar dus iemand woont, met een podium in het midden van de woonkamer, waar bandjes optreden. Heel erg cool. Proberen Yann bij te houden met drinken, maar dat ging ff niet lukken omdat het jagermeister tempo hier nog hoger ligt dan tijdens het afscheidsweekend in Nederland(en diegene die daar bij waren weten hoe hoog het tempo daar lag...). Dag daarna voelde ik me dus ff niet zo lekker, maar we hadden om 12 uur alweer een ontbijtafspraak met een groeppie bij Johns oftewel: Uncle Cholesterol. Onbeperkt heel veel ontbijten. Dat was een challenge op zich en helemaal in mijn toestand. Heb me toch staande weten te houden en daarna de berg ' Mont Royal' op. Met banden van de berg af en de eerste keer voor Eddie schaatsen! Was erg leuk en hij deed het boven verwachting goed...
Vandaag laatste dag in 'Eddie Style' afgesloten: koken voor Yann, Fabesko (zijn vriendin) en vrienden van hun. Alweer afscheid nemen... Heel erg jammer, want wat een fantastische mensen en vooral door hun hebben we Montreal ECHT leren kennen.
Maar ik heb een hele mooie pop genaamd Egoiste gekregen uit Galerie L'Aspirine, of beter gezegd mogen adopteren. Ze is zoooo mooi, niet normaal! Er zullen nog vele foto's van haar volgen, want ik heb Fabesko beloofd om foto's van haar van over de hele wereld te maken.
Tot zover onze eerste fantastische stop....
Maar wat hadden we het goed hier... Niet normaal. Wel nog drie dagen flink ziek geweest, maar dat zal de kou wel zijn geweest, want oh wat was het koud. Ik heb het nog nooit zo koud gehad denk ik, het was dan ook rond de -25 graden. Mijn neus vroor vast bij het ademhalen, heul apart.
Dag na mijn ziektebed meteen bij Au pied de Cochon www.restaurantaupieddecochon.ca/(de varkenspoot) wezen eten. We hadden de allerbeste plekken aan de bar met zicht in de keuken. Vooral voor Eddie enorm interessant, ik zag vooral een heleboel lever, vet en varkenspoten voorbij komen. Ik denk dat ik nog nooit zo vet, maar vooral heel erg lekker heb gegeten. Gelijk alweer aanspraak omdat Eddie natuurlijk alles wilde weten, maar OOK omdat ik zo'n vreselijk mooie tattoo heb en dat vonden ze daar ook. Daarna rollend/kruipend naar huis gegaan, want lopen was na zoveel gangen foie gras en cochon niet meer mogelijk.
Vrijdag naar Igloofest geweest, want vorige week was het voor ons mensen die gewend zijn aan het warme nederland echt niet mogelijk om naar een buitenfestival te gaan. Dit weekend was het -10 ipv -25, dus te doen voor ons. Binnenkomst was nogal amateuristisch met wat hekken hier en daar, maar daarna zag het er echt heel erg goed uit en klonk het vooral heel erg goed. Na twee weken bandjes te hebben geluisterd was een beetje dance muziek voor mij wel weer welkom. Alleen het publiek begreep er vrij weinig van. Crowdsurfing? Tres bizarre... Publiek was ook erg jong en er was geen minimum leeftijd. Kortom: het was echt te gek om lekker een buitenfestivalletje te pakken in de sneeuw en kou met James Holden, maar de canadezen hebben het festival gevoel nog net niet helemaal te pakken.
Dag er na naar de ' Loft from Hell' geweest. Een huis waar dus iemand woont, met een podium in het midden van de woonkamer, waar bandjes optreden. Heel erg cool. Proberen Yann bij te houden met drinken, maar dat ging ff niet lukken omdat het jagermeister tempo hier nog hoger ligt dan tijdens het afscheidsweekend in Nederland(en diegene die daar bij waren weten hoe hoog het tempo daar lag...). Dag daarna voelde ik me dus ff niet zo lekker, maar we hadden om 12 uur alweer een ontbijtafspraak met een groeppie bij Johns oftewel: Uncle Cholesterol. Onbeperkt heel veel ontbijten. Dat was een challenge op zich en helemaal in mijn toestand. Heb me toch staande weten te houden en daarna de berg ' Mont Royal' op. Met banden van de berg af en de eerste keer voor Eddie schaatsen! Was erg leuk en hij deed het boven verwachting goed...
Vandaag laatste dag in 'Eddie Style' afgesloten: koken voor Yann, Fabesko (zijn vriendin) en vrienden van hun. Alweer afscheid nemen... Heel erg jammer, want wat een fantastische mensen en vooral door hun hebben we Montreal ECHT leren kennen.
Maar ik heb een hele mooie pop genaamd Egoiste gekregen uit Galerie L'Aspirine, of beter gezegd mogen adopteren. Ze is zoooo mooi, niet normaal! Er zullen nog vele foto's van haar volgen, want ik heb Fabesko beloofd om foto's van haar van over de hele wereld te maken.
Tot zover onze eerste fantastische stop....
Abonneren op:
Posts (Atom)